Laatste update:
Aangemaakt op: 10 september 2020 Laatste bericht: 1 dag geleden
Gespreksonderwerpen
StefanieGroeneveld

Hallo allemaal,

Ik ben heel erg benieuwd of er mensen zijn die zich herkennen in mijn verhaal en op zoek naar een lichtpuntje.

Even in het kort mijn corona verhaal ergens in maart/april. Het begon met keelpijn, daarna wat benauwd en ontzettend moe. Na een week ging het beter. Na een paar dagen ging het opeens veel slechter, ik kreeg opeens steken tussen mijn schouderbladen en kon niet meer bewegen. Omdraaien in bed was bijvoorbeeld onmogelijk. Ik was als helemaal verstijfd. De druk en steken op de borst namen toe. Ik was twee dagen ontzettend ziek en ben toen in het ziekenhuis gezien. De standaardtesten zijn gedaan (zuurstof goed, bloeddruk goed, hart goed) en weer naar huis gestuurd. Ik ben toen nooit getest omdat dat toen nog niet gebruikelijk was, maar de huisarts ging uit van corona. Ook ben ik daarna nog een keer gezien op de Corona-poli, wederom dezelfde testen gedaan en dat was nog steeds goed. Dus.. thuis uitzieken. 

Nu zijn we bijna een half jaar verder en het gaat helemaal niet beter. Al die tijd ben ik ontzettend moe, vanaf het moment dat ik ontwaak. De druk en steken op de borst zijn er constant en stralen soms uit. Uitademen (ver) is soms pijnlijk en ik voel me benauwd. Vooral als ik naar bed ga, 's nachts en smorgens voel ik me zo ellendig. Het benauwdheidsgevoel en de olifant op mijn borst maakt me inmiddels zo angstig dat ik soms de auto niet durf in te stappen. 

Ik heb drie kleine kinderen, maar in de zorg heb ik contact hulp nodig van de mensen om mij heen. Ik heb gewoon genoeg aan mezelf en loop echt op mijn reserves. 

Doordat ik toen nooit ben getest en geholpen voel ik me aan mijn lot overgelaten. Er is geen begeleiding oid. Soms twijfel ik aan mezelf, is het wel corona? Is het niet mijn hart? Maar deze klachten overlappen elkaar zo erg. 

Ik ben na een hele tijd toch maar weer naar de ha gestapt en nu uiteindelijk doorgestuurd voor een bloedonderzoek, ct-scan en longfunctieonderzoek. Dit staat volgende week vrijdag gepland, maar ik voel het met de dag slechter worden. Ben echt van mening dat er iets moet gebeuren. Ik weet gewoon niet meer hoe het voelt als die zware olifant niet meer op mijn borst zit, om volledig zuurstof te hebben en om je gewoon eens fit te voelen in de ochtend.

Is dit voor iemand herkenbaar? Deze klachten en dit gevoel van machteloosheid? Heeft er iemand ervaring met zo'n doorverwijzing naar de longpoli en deze onderzoeken? 

Je bent nog niet ingelogd. Log in om te kunnen reageren.

Sandra1985 1 week geleden

Hoi, 

Allereerst echt ontzettend rot dat je je ook nog steeds niet goed voelt. Ik wens je dan ook heel veel sterkte en beterschap!

Je verhaal is zeker wel herkenbaar! Ik ben zelf rond 23 maart ziek geworden. Begon met benauwdheid, hoofdpijn en verhoging, na een paar dagen werd dat koorts (niet heel hoog). Na 2 weken dacht ik dat ik weer de goede kant op ging. Voelde me een paar dagen beter. Dat was maar van korte duur. Daarna begon de echte ellende. Ik heb in totaal 7 weken vrijwel alleen maar kunnen liggen. Ook had ik enorm pijnlijke longen en pijn tussen m'n schouderbladen. Alles wat ik deed koste veel te veel energie. Ik ben in mei voor een longfoto geweest. Daar kwam niks uit. In augustus ben ik verder onderzocht doormiddel van een longfunctie test, weer een longfoto, CT scan en bloed onderzoek. Alle uitslagen waren goed. De longarts heeft werkelijk geen idee waarom we nog steeds met deze klachten lopen. 

2 weken geleden voelde ik me een stuk beter. Kon weer meer doen. De drukke ochtenden met de kinderen (die weer naar school zijn) gingen ook goed. Maar afgelopen vrijdag weer een enorm heftige terugval. Weer last van m'n longen, flink benauwd, druk op de borst, moe en hoofdpijn. Lijkt geen einde te komen aan al die ellende he.

Om moedeloos van te worden. 

Anja1969 1 week geleden

Hoi Stefanie,

Ik herken jou klachten deze heb ik ook ontzettend. Ik ben 11 april ziek geworden, wel getest positief.  Ben niet in ziekenhuis opgenomen geworden, net op het randje . Op de longen witte plekken te zien ,deze zijn nu weer weg gelukkig . Omdat mijn klachten nog zo heftig blijven druk op de borst en schouderbladen.  Ademhaling gaat moeilijk en is pijnlijk. Totaal geen energie  ,en kan nog steeds maar korte stukjes lopen en dingen doen. Ben nu van vorige week met logopedie gestart. Voor de ademhaling en mijn stem wat hees is en praten erg vermoeiend.  Ook nog bezig met hart  onderzoeken. Vorige week mri gehad en krijg de 15 de scan hart. Ben benieuwd  . Fysio ook bezig ,gaat ook moeizaam. Ik merk nu ook aan me dat geestelijk druk hoog wordt ervaar veel stress nu. Ook met mijn werk maak ik me zorgen.  Heel veel beterschap ook voor jou.

Groetjes anja



Ingezv 1 week geleden

Hoi Stefanie,

Mijn klachten zijn in detail niet helemaal hetzelfde maar je verhaal is herkenbaar. Ik ben op 6 maart ziek geworden, ook niet getest. Ik heb het virus 13 weken gehad maar ben nog steeds heel ziek. Een half jaar al. Er zijn meer mensen, dus je bent niet alleen!

Als ik jou was zou ik eerst de onderzoeken afwachten. Het kan zijn dat het virus nog niet weg is, of dat er iets mis is met je hart of longen. Testen ze je hart ook? Anders moet je daar even naar vragen. Ze kunnen een goede reden hebben om dat niet te testen, maar je hart kan ook een flinke klap hebben opgelopen van corona. Als je het virus nog hebt moet je dat eerst uitzieken. En als er iets mis is moeten ze daar wat aan doen.

Als alles goed is en het virus ook weg is, dan kun je begeleiding krijgen bij de fysiotherapeut, om aan je herstel te werken. Ik zou dan wel een fysiotherapeut zoeken die ervaring heeft met corona, of anders met copd. Ik zou het niet zelf proberen te doen, want dan doe je al snel te veel en dan duurt het herstel alleen maar langer. De fysiotherapeut kan je waarschijnlijk ook helpen met die steken tussen je schouderbladen. Bij mij zaten ze aan de voorkant, maar de fysio heeft die klachten een beetje kunnen verminderen.

Als je thuis uitziekt dan ben je in principe aan je lot overgelaten. Niemand doet iets, tenzij je erom vraagt. Ik ben naar huis gestuurd om mijn conditie te gaan opbouwen door de internist. Het is dat ik toevallig 2 weken later de huisarts belde over iets anders, anders had ik geen fysiotherapie gehad. De fysiotherapeut is eigenlijk degene waar je het meest aan hebt. In mijn ervaring. Tenminste als je longen en hart verder goed functioneren. 

Overigens is het dan ook handig om een sportmedische inspanningstest te laten doen. Ten eerste heb je op papier wat je conditie is, wat handig is tov bedrijfsarts of werkgever. Ten tweede, en veel belangrijker, kan de fysiotherapeut dan je training precies op jouw conditie afstemmen zodat je sneller kunt herstellen. Maar dat is dus voor na de tests, als die allemaal in orde blijken te zijn. 

Ik hoop dat je wat aan deze informatie hebt :).

Veel succes en beterschap

Inge

Germi 5 dagen geleden

Beste Stefanie,

Misschien heb je iets aan mijn ervaring. Half mei kreeg ik zeer milde klachten, een week later positief getest. Inmiddels zijn de meeste klachten weg of bijna weg, behalve de druk op de borst (vooral bij praten in combinatie met concentratie of veel prikkels, waardoor het elke dag doseren is. Door veel te zoeken op google kwam ik uiteindelijk uit bij chronische hyperventilatie. Dit was erg herkenbaar. Samen met een (corona)fysiotherapeut leer ik nu anders/goed ademen. Of ik fout ben gaan ademen door corona of dat ik dit al daarvoor deed maar niet gemerkt heb, weet ik niet, maar de oefeningen lijken effect te hebben en al tot een beetje verbetering te leiden. Misschien heb je er iets aan. Veel succes met je herstel.

Groetjes Germi

Eline 4 dagen geleden

Heel herkenbaar en je bent hier zeker niet alleen in. 17 maart ziek geworden, extreme benauwdheidsklachten en heel erg moe. Ruim 8 weken overdag verhoging en 's avonds koorts, twee weken zelfs zittend moeten slapen. Liggen ging niet dan had ik het gevoel dat ik stikte. Nu is de extreme benauwdheid weg maar ik herken heel erg de steken in de borst en het uitstralen en dan vooral na een activiteit. (boodschappen, stukje lopen) Nu na een half jaar werk ik nog steeds niet volledig en heb ik het nog steeds benauwd en ben ik nog steeds extreem moe. Ik sta moe op en ga moe naar bed. Weet net als jij ondertussen niet meer wat ik met mijzelf aan moet en stuit op veel onbegrip. Wat er dan ook steeds meer voor gaat zorgen dat ik mij afvraag of het tussen mijn oren in zit. Ter illustratie, ik ben 36 en was fanatiek wielrenster. Ik reed zo'n 8000 km per jaar waarvan dagelijks 40 km woon werk. Ik was dus echt wel redelijk fit. Fietsen kan ik nu niet meer, ik heb er de energie gewoon niet meer voor. Ik heb de 29ste onderzoek bij de longarts. Hoop oprecht dat hier iets uit komt waar ik iets mee kan. Veel sterkte en ik hoop dat jij met je onderzoeken ook een beetje antwoorden krijgt. 

Quincy 2 dagen geleden

Ik ben 26 en me leven staat op zn kop ik dacht eerst ach corona maar 1 maart ziek geworden 3 weken heeel erg ziekgeweest en maar bellen om hulp de assistent van de huisarts zei zelfs wat maakt het uit of het corona is of griep ik kreeg na 3 weken eindelijk een test dus toch corona we stonden die ochtend voor het ziekenhuis maar mochten er niet in ik was echt woedend me man is naar de dokter gereden en zei ik zet m hier wel neer zoek t maar uit de dokter kwam met pijn en moeite naar de auto en ze stond er bij te huilen ik moest direct naar het ziekenhuis toen ik de uitslag kreeg werd gezegd u had echt op de ic moeten liggen maar u bent over ds piek heen ik ben nu 7maanden veder en het is elke dag opstaan met pijn en ik was hiervoor nooit ziek nu heb ik een speciale fysio voor corona en hun zeggen rust nemen pfff word zo gek hiervan il vergeet ook steeds dingen of ik weed niet mee waar ik het over had en wat ik vooral moeilijk vind is dat ik geen hulp krijg van wie dan ook alleen mijn man begrijpt me ik was echt nooit ziek en mankeerde nooit iets en toch heb ik het gevoel dat ik niet gezien of gehoord word ben er echt door na de klote en hooop dat ik ooit de oude word want dit is voor mij geen optie 

Succes met je herstel en weet dat er veel zijn zoals wij